چرچیل و لنین: دشمنان طبقاتی/ مازیار رازی

موضوع این بحث بررسی دو شخصیت سیاسی و دو سیاستمدار آرمانخواه تاریخی، وینستون چرچیل و لنین است. اگر امروز از گرایشهای مختلف اصلاحطلب، سوسیال دموکرات و لیبرال داخل و خارج ایران در مورد این دو شخصیت سوال کنیم، تصویر اینان از لنین شخصیتی بسیار خشن، تندخو، بیادب، دیکتاتور و ماکیاولیست است، اما در مورد چرچیل مطالب زیادی بیان نمیکنند. بحثهای آنها محدود میشود به اینکه او سیاستمدار بسیار تیزهوش و مؤدبی بوده است، دموکرات بود و در دوران حیات خود برای پیشبرد مقاصد مثبت جهانی قدمهای ارزندهای برداشت. در صورتی که واقعیتها در مورد این دو شخصیت کاملا متفاوت است.
ما در این جلسه کوشش خواهیم کرد که واقعیتهای این شخصیتها و نقش مهم آنان در دوره تاریخی معینی که آنها در رأس قدرت بودند بیان بکنیم و مشخصاً ببینیم آندو چه دخالتهایی در ایران انجام دادند. این دو سیاستمدار، با چند سال تفاوت همزمان با یکدیگر ظهور کردند، اگرچه عمر لنین بسیار کوتاه بود و یکی دوسال پس از یک سوءقصد دارفانی را وداع گفت و چرچیل تا چهل سال بعد همچنان به حیات خود ادادمه داد؛ اما بررسی عملکرد آنان بسیاری از مسائل تاریخی در ارتباط با وقایع انقلاب اکتبر،همچنین وقایعی که طی ۳۴ سال بعد در ایران رخ داد، از جمله قضیه کودتای ۲۸ مرداد را روشنتر میکند.
چرچیل برخلاف گفتارها و تصورات لیبرالها و سوسیال دموکراتها و اصلاحطلبهای بورژوایی چپ و راست داخل ایران، اصولاً سیاستمداری بسیار خشن و بیرحم بوده است. او اولین کسی بود که در سال ۱۹۲۰ از بمبهای شیمیایی برای سرکوب قیام غیرنظامیان عراق استفاده کرد، (دقیقا همان بمبهایی که صدام برای سرکوب مردم کرد از آن بهره برد). او در آن زمان وزیر جنگ بریتانیا بود و تلاشی برای مخفی نگاه داشتن این اقدام خود نشان نداد. او در نطقی در ۱۹۱۹ چنین میگوید: «من ابدا اعتراضات این نازکنارنجیها در مورد استفاده از مواد شیمیایی را نمیفهمم، من شدیداً مدافع استفاده از گاز شیمیایی و سمی علیه ایلهای غیرمتمدن هستم». چرچیل هنگام اعلام این نظرات در سال ۱۹۱۹ یکی از اعضای کابینه دولت دیوید لوید جرج بود. دیوید لوید جرج رهبر و نخستوزیر لیبرالی که چرچیل از سال ۱۹۰۴، پس از جدایی از محافظهکارها به حزب و کابینه او ملحق شده بود.
بحثهای چرچیل در رابطه با حمله شیمیایی به عراق و کردها در کابینه او و در پایان جنگ اول جهانی صورت میگرفت. عراق کشور جدیدالتاسیسی بر روی نقشه، که بهتازگی از امپراطوری شکستخورده عثمانی جدا شده و اداره موقت آن تا کسب استقلال نهایی به دولت انگلیس واگذار شده بود؛ هنگامی که متوجه شد دولت فخیمه به انحا مختلف مقابل استقلال داخلی آنها را سد کرده و هرروز بر وسعت بوروکراسی خود میافزاید و سیستم سنتی قبایل و قدرت شیخهای محلی را محدود میکند، از اواسط سال ۱۹۱۹ اندکاندک سر به شورش برداشت و نافرمانی آغاز کرد. چرچیل در پاسخ به این شورشها معتقد بود که انگلیسیها برای پیشبرد سیاستهای آبادانی و استعماری خود باید به هر طریق که شده، مخالفین خود را از میان بردارند. او رویای تبدیل بینالنهرین به دومین قمر استعماری پس از فتح کامل هندوستان را داشت. این منطقه از لحاظ سوقالجیشی حتی از اهمیتی چندین برابر هندوستان برخوردار بود. انگلیس میتوانست با کنترل بینالنهرین از گسترش انقلاب بلشویکی که داشت به سرعت پا میگرفت و در میان تودههای تحت ستم و اخیرا آزادشده منطقه محبوبیت مییافت، جلوگیری کند و در عین حال از منابع نفتی آن که در جریان جنگ اول اهمیت آن آشکار شده بود، بهرهبرداری نماید.
چرچیل استدلال میکرد که برای سرکوب مخالفین باید دست به حمله کامل نظامی و و نابودی کلیه قبایل و عشایر شورشی زد، اما برخی از اعضا کابینه به دلیل کمبود بودجه با این طرح مخالف بودند، بنابراین چرچیل طرح استفاده از مواد شیمیایی را مطرح کرد که هم کم هزینهتر و هم کارآمدتر بود. این طرح مورد موافقت قرار گرفت و برای اولین بار در تاریخ جهان؛ بمبهای شیمیایی برای سرکوب ناآرامیهای مردمی و نه جنگ کلاسیک، مورد استفاده قرار گرفت. همزمان با این دوران بمبهای شیمیایی برای سرکوب طغیانهای شمال هندوستان و در جنگ داخلی علیه قشون دولت کارگری روسیه، در شمال روسیه، در ۱۲۰ کیلومتری شهر آرخانگلسک به کار برده شدند.
انگلیس حدود ۱۴۰ هزار نفر از سربازان بریتانیایی را در این منطقه پیاده نمود؛ شاهدین گزارش دادهاند که ارتش انگلیس در این جبهه از بمبهایی استفاده میکرد که پس از انفجار مواد و دودهای سبزرنگی از آن خارج میشد که موجب سرفههای شدید و استفراغ خون در سربازان میشد و پس از چند روز به مرگ آنان منجر میگردید. چنین تفکر و انجام چنین عملی در واقع نشاندهنده عمق بیرحمی و خشونت چرچیل بود که لیبرالها و سوسیال دموکراتهای ما مطلقاً به آن اشارهای نمیکنند، و یا اطلاعات کافی ندارند (که من بعید میدانم)+.
این مسکوت گذاشتن، بخشی از سیاست لنینستیزیست. چهگونه میتوان ادعا کرد که رهبران دول غربی، این دول به اصطلاح متمدن، اقداماتی این چنین در مورد کشورهای دیگر انجام دادهاند. اما درواقع، این بلشویکها، این کمونیستهای «بدذات» و «پستفطرت» بودند که دست به تهاجم، خشونت و دیکتاتوری میزدند. اگر صفحات تاریخ را ورق بزنیم، میبینیم که رهبران دموکراتی مانند چرچیل در مورد سرخپوستان آمریکایی و سیاهپوستان استرالیایی چنین میگوید: «من نمیتوانم ادعا کنم که بیعدالتی علیه سرخپوستهای آمریکایی یا سیاهپوستان استرالیایی اعمال نشده است، اما مسئله اینجاست که نژادی قویتر و عالیتر آمده وخود را جایگزین نژادی فروتر کرده است».
این عبارات و سخنان کاملاً نژادپرستانه رهبر آنزمان جهان امپریالیستی بیشباهت به توضیحات آدولف هیتلر در یک دهه بعد نیست، مواضعی کموبیش شبیه یکدیگر: نژاد سفیدپوست به استرالیا حمله میکند و نژاد سیاهپوست را از میان برمیدارد و حق دارد، چون نژاد برتر است، نژاد سفیدپوست اروپایی به آمریکا میرود و نژاد سرخپوست را از میان برمیدارد، صدها هزار نفر را قتلعام میکند، چون نژاد برتر هست و حق دارد که این کار را بکند؛ اینها نظرات چرچیل در سال ۱۹۳۷ بود.
چرچیل یک یهودستیز بسیار پیگیر نیز بود. او مثلاً در سال ۱۹۳۰ در مقالهای تحت عنوان «صهیونیسم در مقابل بلشویسم» که در در روزنامه «هرالد تریبون» چاپ شد میگوید: «یهودیان برای از میان برداشتن تمدن بشریت توطئه کردهاند» و این توطئهگران یهود کسانی نیستد بهجز کارل مارکس، تروتسکی، رزا لوکزامبورگ و تعدادی دیگر از یهودیان کمونیست. همچنین اسنادی در دست است که چرچیل مشغول تدارک کودتایی در روسیه بود، مانند همان کاری که ۳۴ سال بعد در ایران انجام داد. او بهمحض وقوع انقلاب اکتبر ۱۹۱۷و روی کار آمدن لنین در صدر دولت جوان کارگری، دست به تخطئه علیه این دولت زد. او نظریه انقلاب بینالمللی و انقلاب جهانی را همتراز با آلوده کردن امکانات آب آشامیدنی یک شهر با باکتری تیفوس و وبا میدانست. نظر او درباره اتحاد کارگران و زحمتکشان جهان در مقابل اجحافات سرمایهداری که لنین مطرح میکرد، این بود که چنین نظراتی مانند پخش میکرب وبا هستند که آتمسفر را نابود میکنند، بنابراین بایست چنین وبایی را ریشهکن کرد. چرچیل به عنوان یکی از دشمنان سرسخت لنین، در همان اوایل انقلاب اکتبر میگوید: «بلشویسم را باید در گهواره خفه کرد». و کلید آغاز این اقدامات را نیز میزند. او بلافاصله پساز اطمینان به اینکه جنگ آلمان و شوروی به پایان رسیده و دیگر امیدی به پیروزی آلمان نیست، در ابتدا دست به اقداماتی در جهت تدارک یک کودتا میزند.
دولت انگلیس و در صدر آن خود چرچیل که وزیر جنگ دولت بود، جاسوسی فعال به نام «سیدنی ریلی» را با صرف بودجهای کلان به روسیه میفرستد. فرد نامبرده با مبالغ فراوانی پول وارد روسیه میشود. قرار بود که این پولها صرف ترور لئون تروتسکی و لنین بشود. برنامه این بود که همه رهبران حزب بلشویک و دولت کارگری در جلسهای که قرار بود برگذار شود دستگیر شوند. لنین و تروتسکی بلافاصله در محل اعدام گردند و بقیه به زندانها سپرده شوند و کودتا از این طریق به فرجام برسد.
این اسناد در کتاب «رابین بروس لاکهارت» که یکی دیگر از جاسوسهای بریتانیایی بود انتشار پیدا کرده است. همچنین میگویند فرد سوءقصد کننده به جان لنین، یک از اسآرها به نام «فانی کاپلان»، تحت کنترل بود و بودجهای برای این سوءقصد تهیه شده بود که او بتواند آن اقدام را در ارتباط با لنین به سرانجام برساند. کاپلان سه گلوله به سوی لنین شلیک کرد که دوتای آن در بدن او باقی ماند و منجر به مرگ زودرس لنین شد. در آن دوران، بین سالهای ۱۹۱۸ تا ۱۹۱۹ ترورهای بیشمار دیگری در روسیه رخ داد که همه با نقشه و تدارکات صورت گرفته و بیشتر آنان متوجه رهبران حزب بلشویک روسیه بود.
آنچه که میتوان درباره آن با قطعیت نظر داد این است که وینستون چرچیل از همان روز اول پیروزی انقلاب در صدد سرنگونی دولت کارگری روسیه بوده است. دولت لیبرال بریتانیا، به همت وینستون چرچیل در صدر رهبری آن، توانست تا سال ۱۹۱۹ چیزی حدود ۸۵۰ هزار نفر را بسیج کرده و از طرق مختلف به خاک روسیه حمله نظامی کند، ۱۴۰ هزار نفر از سربازان بریتانیایی در جبههها حضور داشتند. حدود ۱۰۰ میلیون پوند به یکی از ژنرالهای بسیار خونخوار و نژادپرست روسیه تزاری به نام «دنیکین» داده شد که تدارک سرنگونی دولت کارگری را فراهم بیاورد. دولت فرانسه هم ۴۰ میلیون پوند به همین شخص کمک کرد. «دنیکین» شخصیت بسیار منفور و یکی از ژنرالهای دولت تزاری بود که پس از انقلاب فرار کرد و با بودجهای که دولت بریتانیا تحت رهبری وینستون چرچیل در اختیار او قرار داده بود، چیزی حدود ۱۰۰ هزار نفر را به قتل رساند که بیشتر آنها یهودیالاصل بودند و به عنوان نیروهای شیطانی یهودی کمونیستی اعدام شدند. او در سال ۱۹۱۸، ۴ هزار کارگر را در منطقهای در شهر «مایکوب» اعدام کرد و زندانیهای دستگیر شده، چیزی در حدود ۲ هزار زندانی سیاسی کارگری را نیز اعدام شدند. بنابراین این شخص، دنیکین، و سایر ژنرالهایی که وینستون چرچیل به آنها کمک میکرد از جمله کورنیلوف و کلدین و کولچاک، از جمله ژنرالهایی بودند که تدارک یک ضد انقلاب خونین را ریخته بودند. در این سالها روسیه مورد حمله ۱۴ کشور سرمایهداری قرار گرفت. رهبری این حملات را دولت بریتانیا به رهبری چرچیل برعهده داشت. در نهایت ۱.۳ میلیون نفر از مردم روسیه، بهویژه کارگران در طی ۳ سال جنگ داخلی یا کشته شدند و یا توسط این ژنرالها به قتل رسیدند. این جنگ چیزی حدود ۳ میلیون معلول جنگی برجای گذاشت؛ و نقش چرچیل در همه این جنایات بسیار مرکزی و برجسته بود.
اما گرایشهای لیبرال، سوسیال دموکرات و اصلاحطلب داخلی و یا خارجی اصولاً اشارهای به این مسائل مهم نمیکنند؛ چون ضدیت آنها با کمونیسم و عقاید مارکسیستی بهمراتب بالاتر از ضدیتشان با جریانات بورژوا هست.
در مورد ایران هم ۳۴ سال پس از وقایع روسیه اتفاقات مشابهی افتاد، که آنهم تحت رهبری همین آقای چرچیل بود. او در دوران نهضت ملی شدن نفت و رهبری دکتر مصدق که از سوی بسیاری از مردم، بهخصوص در شهرهای بزرگ مورد حمایت مردم بود، دست به اقدامات مشابهی برای سرنگونی دکتر مصدق زد؛ کودتای ۲۸ مرداد که دو سال تدارکات آن دیده شده بود. او حتی تلاش کرد که دولت آمریکا را متقاعد کند که به ایران حمله نظامی بکنند؛ آبادان اشغال شود و نفت بهطور کامل از چنگ مردم ایران خارج شود، اما این تقاضا با مخالفتهایی از سوی دولت آمریکا برخورد کرد و اتفاق نیفتاد. آمریکاییها این کار را نکردند، در عوض، کودتا را سازمان دادند؛ به همان شیوهای که در انقلاب روسیه سازمان داده بودند، یعنی ژنرالهایی پیدا کردند مانند سپهبد زاهدیها، و تعدادی مزدور تحت رهبری شعبان بیمخ انتخاب شدند، مانند تروریستهای«سیاه صدگان» که پس از انقلاب اکتبر و قبل از آن در صدد انجام کودتا بودند. اگرچه تلاشهای آنان در روسیه نافرجام ماند اما در ایران کودتا را به فرجام رساندند. بنابراین از نقطهنظر نقش دولت بریتانیا به رهبری وینستون چرچیل بین کودتایی که در ایران انجام گرفت و کودتایی که قرار بود در روسیه اتفاق بیفتد، شباهتهای فراوانی وجود دارد. تنها تفاوت در این بود که دولت کارگری در روسیه مقابله کرد، تودهها را بسیج کرد و آنها را برای مقابله با تهاجم نظامی ۱۴ کشور امپریالیستی مستقیماً مسلح کرد و موفق شد، اما متأسفانه در ایران چنین اتفاقی نیفتاد. اینجا یک رهبری وجود نداشت که بسیج مسلحانه تودهای را انجام دهد. چهبسا اگر این رهبری میبود امکان داشت جلوی کودتای ۲۸ مرداد گرفته بشود.
بنابراین تفاوتها هست، منتها از نقطهنظر نقش بریتانیا و نقش چرچیل تفاوت زیادی موجود نیست. شاید جالب باشد که ببینیم چرچیل در یادداشتهای خود در مورد نقش لنین چه گفته است. وینستون چرچیل در کتابی به نام گریت دستینی «سرنوشت کبیر» توضیح میدهد که خشم و کینهورزی او نسبت به لنین بر چه اساسی بوده است. او مینویسد: «لنین باور مارکس را به عمل ترجمه کرد. او شیوههای عملی اختراع کرد که به تئوریهای مارکسیستی در زمان خودش جامه عمل بپوشاند. او نقشه کارزار برنامه کمونیستی را کشف کرد، او دستورات را صادر کرد، او شعارهای حزبی را نسخه پیچی کرد، او دستورالعملها را ابلاغ کرد و حمله را رهبری نمود». این در واقع توصیف درستی در مورد انقلاب اکتبر و شخصیت لنین است که وینستون چرچیل به دست میدهد. او در این یادداشتها دلایل دشمنی طبقاتی خودش را با لنین و انقلاب اکتبر به روشنی نشان میدهد: «لنین ابزاری ایجاد کرده، تشکیلاتی ساخته – یعنی همان حزب پیشتاز انقلابی – که تئوریهای مارکسیستی را، که به نظر نمیآمد تحقق پیدا کند، متحقق کرده است، به آن جامه عمل پوشانده و آنرا عملی کرده است». کینهورزی وینستون چرچیل با لنین بر سر این موضوع است، یک دشمنی طبقاتی. تفاوت لنین و چرچیل هم دقیقاً در همین مقوله طبقاتی خلاصه میشود.
هر دو سیاستمدارهای مدبری بودند، هر دو در کار سیاسی خود پیگیری داشتند، هر دو جدی بودند و آرمانخواه، منتها تفاوت در این بود که چرچیل نمایندگی اقلیتی از ثروتمندها، سرمایهدارها و بورژوازی جهانی، بهخصوص بورژوازی خود بریتانیا را برعهده داشت و برای نشان دادن وفاداری خود به این اقلیت سرمایهدار اروپایی، با اتکا به نیروی ارتش، هرچه که میتوانست انجام داد تا منافع آنان حفظ شود.
در مقابل، لنین مدافع و در خدمت اکثریتی عظیم از جامعه جهانی قرار گرفت. اکثریتی متشکل از پرولتاریا، زحمتکشان و تمامی ستمکشان جامعه جهانی. بین ایندو یک اختلاف اساسی وجود دارد، اختلاف طبقاتی. اختلاف بین طبقه بورژوا و طبقه کارگر و زحمتکش و تمام ستمکشان گیتی که از قرن ۱۵ تا قرن ۲۰ بهطور سیستماتیک، مورد ظلم و ستم کشورهای امپریالیستی و در رأس آن افرادی مانند چرچیل قرار گرفتند. امپریالیستها کشورهای تحت سلطه را، غارت کردند. آنان را مورد سوءاستفاده قرار دادند و تمام منابع مالی و مواد اولیه این کشورها را به نابودی کشاندند تا خودشان را غنیتر و غنیتر شوند. تفاوت اساسی موجود بین کشورهای به اصطلاح جهان سوم و کشورهای امپریالیستی از این نشات میگیرد، از این غارت بین قرون ۱۵ تا ۱۷، از مداخلات نظامی، تهاجمات، تدارکات کودتا علیه حکومتهای مردمی پس از قرن ۱۷ تا دوران معاصر.
همه اینها بخش کوچکی از دلایل نفرت و خصومت چرچیل نسبت به لنین، و علل همین نفرت از سوی مردم ستمکش جهان نسبت به دولت بریتانیاست. این خصومت در ایران چنان ریشهدار است که حتی به دنیای طنز و ادبیات ما نیز راه پیدا کرده است، ماجرای کتاب داییجان ناپلئون و «کار، کار انگلیسیهاست». این را نمیتوان صرفا یک طنز تلقی کرد، طنزیست متکی به واقعیتهایی در تاریخ ایران. طنزی که نشان میدهد بر مردم ما چه گذشته و چرچیل و انگلیس چه نقشی در تاریخ ما بازی کردهاند.
اما در مقابل، هنگامیکه قدرت کارگری در انقلاب ۱۹۱۷ به قدرت رسید، میبینیم که چه اقدامات مؤثری در حمایت از مردم جهان صورت گرفت. بهعنوان مثال، یکی از اقدامات فوری و فوتی دولت جوان کارگری تحت رهبری لنین پس از انقلاب، به رسمیت شناختن استقلال کلیه ملیتهای تحت ستم بود. پس از انقلاب همه ملیتهای تحت ستم در امپراتوری روس تزاری به آزادی رسیدند. مثلاً لهستان که از اقمار امپراتوری تزار بود استقلال خود را به دست آورد، فنلاند استقلال یافت، از این روست که پس از سپری شدن ۱۰۰ سال، وقتی شما به شهرهای بزرگ فنلاند میروید، هنوز مجسمههای لنین در میادین دیده میشود؛ موزههای لنین شناسی ساختهاند که مردم را با تاریخ و اقدامات مؤثر و مثبتی که لنین و دولت کارگری شوروی در قبال مردم فنلاند انجام دادند، آشنا کنند.
در ایران نیز چنین شد، در سال ۱۹۰۷ معاهده محرمانهای بین دولت بریتانیا و دولت تزاری امضا شده بود که بر اساس آن ایران را بین خودشان تقسیم کرده بودند. اما دو ماه پس از به قدرت دولت شوراها، لنین و تروتسکی به عنوان رهبران انقلاب اکتبر این سند محرمانه را فاش کرده و سپس آن را ملغی اعلام کردند. این معاهده پاره شد و پارههای نیز به دور انداخته شدند تا کسی نتواند از آن در آینده استفاده کند. به این ترتیب مردم ایران موفق شدندکه استقلال خود را از این سلطه و این تبانی بین بریتانیا و روسیه کسب بکنند. این معاهده در واقع دو ماه بعد از انقلاب اکتبر نقض و لغو شد. از این رو در آن دوره بهخصوص، شخص لنین در ایران محبوبیت زیادی پیدا کرد و بازتاب این محبوبیت در آثار شعرا، نویسندگان نامدار و حتی لیبرال دموکراتهای مترقی و تجددخواه دوران انقلاب ۱۹۱۷ انعکاس یافت. از جمله میشود از ملکالشعرای بهار، وحید دستگردی، میرزاده عشقی که مجله قرن بیستم را منتشر میکرد، عارف قزوینی که شعری، سرود تحت عنوان «ای لنین، ای فرشته رحمت» و علی دشتی مدیر شفق سرخ، واعظ قزوینی و همچنین احمد کسروی نام برد.
من فقط به دو نقلقول اکتفا میکنم که نشاندهنده محبوبیت لنین در ایران در دوران پس از انقلاب اکتبر است. ملکالشعرای بهار چنین در توصیف لنین مینویسد: «دو دشمن از دو سو ریسمانی به گلوی کسی انداختند که او را خفه کنند که این فرد ایران بوده است. و هر کدام یک سر ریسمان را گرفته و میکشیدند و آن بدبخت در میان تقلا میکرد. آنگاه یکی از آن دو خصم یک سرِ ریسمان را رها میکند و میگوید: بیچاره، من با تو برادرم، و مردم بدبخت نجات یافتند، و آن شخص لنین بود». این توصیف ملکالشعرای بهار انعکاسی از احساسات مردم ایران نسبت به لنین است. آنان به درستی معتقدند که لنین ایران را از دست این استعمارگران نجات داد.
احمد کسروی هم که به عنوان یک ناسیونالیست و یک لیبرال دوران خودش چنین میگوید: «لنین آن مرد دادگر رشته کارهای کشور بزرگ روس را در دست گرفته، یکی از دادگریهایش این میبود که ایران آزاد گردد، و سپاه روس پس از ۱۰ سال بودن و نشستن در این خطه از ایران بیرون رود». (او این گفتههارا در سخنرانی اول دیماه ۱۳۲۳ ایراد میکند).
حتی تجددخواهها و لیبرالهای مرتبط به دولت در آن دوران مانند حسن تقیزاده نیز چنین نوشت: «انقلاب روسیه بزرگترین رویداد تاریخی در ۱۵۰ سال اخیر برای ایران بود، بی تردید اگر در واپسین ایام جنگ اول جهانی آن انقلاب پیش نیامده بود، از ایران و ترکیه اثری به جای نمیماند».
همه این آثار و گفتههای واقعگرایان لیبرال، دموکرات و عناصر غیرِ سوسیالیست و غیرِ مارکسیست روحیه آن دوران ایران را نشان میدهد؛ نشان میدهد که محبوبیت لنین در داخل ایران تا چه اندازه بوده است. حقایقی که در میان لیبرالها و سوسیال دموکراتها و لنینستیزانه امروز به چشم نمیخورد و مسکوت گذاشته میشود. علت آن نیز روشن است؛ ایران در آستانه تحولات نوینی قرار گرفته است. امروز جوانان ایران که به برنامههایی مانند برنامه ما گوش میدهند و آگاهی پیدا میکنند به سمتوسوی عقاید سوسیالیستی میآیند، و یکی از راههای تحقق سوسیالیسم در هر جامعهای از جمله جامعه ایران، تدارک حزب انقلابی است تا بتوان به عقاید مارکسیستی و عقاید سوسیالیستی تحقق بخشید. تاریخ نشان داده است که این حزب تنها حزبیست که قابلیت انجام این انقلاب را دارد. چنین حزبی یک حزب لنینی است. همان حزبی که بنا بر عقاید نظری و تشکیلاتی لنین انقلاب اکتبر را به پیروزی رساند و آنان چنین چیزی را برای ایران نمیخواهند.
تهیهوتنظیم: کاوه خوشدل. ویرایش: رضا اکبری
آخرین دیدگاه ها